Konsekwentne wprowadzanie dyrektyw Unii Europejskiej dotyczących oczyszczania ścieków komunalnych (91/271/EWG) prowadzi w całej Europie do wzrostu ilości powstawania osadów ściekowych dla których muszą być opracowane odpowiednie metody utylizacji z odzyskiem względnie przygotowanie składowisk o odpowiedniej pojemności.
Składowanie niezutylizowanych osadów ściekowych jest sprzeczne z europejskimi dążeniami do zmniejszania ilości biodegradowalnych odpadów (Dyrektywa 1999/33/EG Rady z dnia 26 kwietnia 1999 r. w sprawie składowisk odpadów) i w NiemČesky jest już zabronione.
Wykorzystanie osadów ściekowych w rolnictwie z uwagi na zabezpieczenie ochrony środowiska i zdrowia spotyka się z coraz większą krytyką. Zmniejszająca się akceptacja i oczekiwane znaczące ograniczenia deponowania na składowiskach prowadzi do konieczności redukcji ilości osadów.
Wykonanie prognozy kształtowania się kosztów za składowanie osadów jest aktualnie niemożliwe.
Osady ściekowe są dla gospodarki komunalnej dyspozycyjnym źródłem energii regeneratywnej. W procesie termicznej utylizacji osadu następuje niszczenie szkodliwych organicznych składników, natomiast metale ciężkie związane inercyjnie są składnikami odpadu popaleniskowego i odpadu z oczyszczania gazów odlotowych.
Termiczna przeróbka ścieków przybiera na znaczeniu. W NiemČesky jest około 50% komunalnych osadów ściekowych poddawanych termicznej utylizacji. Z reguły jest to realizowane w dużych centralnych spalarniach lub w zakladach cemenowych i elektrowniach węglowych.
Minusem centralnej termicznej utylizacji osadów ściekowych: daleki transport. Osad jest odwodniony - t.j. w 70 - 75 % transportowana będzie woda - lub osad przed transportem będzie wysuszony - z reguły przy zastosowaniu tradycyjnych źródeł ciepła.